Ik was altijd één van die mensen die zei toen ik in het middelbaar zat dat IK nooit zo zou worden, die vriendschappen zonder boe of ba laten verwateren.
Maar ik heb toch ondervonden dat dat veel moeilijker is dan het toen leek.
In het eerste jaar unief hield ik krampachtig vast aan het middelbaar. Ik zat natuurlijk ook in dezelfde richting met een paar mensen uit mijn middelbare carrière. En we spraken Sex and the City-gewijs ook wekelijks af met de vier meisjes die zo aan elkaar hingen in het college. Natuurlijk kregen we nieuwe vrienden in onze richting, maar daarmee zouden we nooit zo close worden!
En dan begint het langzaam aan te verwateren… het is niet echt iemands fout, maar meer een natuurlijke evolutie. Afspraken met de meisjes worden al eens verlegd voor groepswerken met die nieuwe vrienden. Het pendelen en dus elke morgen rendez-vous aan het station wordt vervangen door het kotleven.
Daarna kom je elkaar af en toe nog eens tegen in Gent. Of op een reünie waar opvallend weinig volk uit ons jaar kwam opdagen. Of op de occasionele fuif in onze hometown, zoals gisteren.
En soms klikt het gewoon nog zo goed dat je altijd wel weet wat te zeggen.
Maar soms is het toch een beetje triest hoe weinig je nog gemeen hebt om over te praten.
herkenbaar…
Amai zo open! Mooi Fem
Trouwens goed da ge u blog in u nick zet, ik wistekikekik daar nog ni van!