Soms vind ik het zo ontzettend moeilijk om in slaap te geraken, dat is ongelooflijk. Zo erg zelfs dat ik er soms tegenop zie om in mijn bed te gaan liggen. Want dan begint het piekeren. Over familiekwesties, die mij toch dieper raken dan ik wil laten uitschijnen, ik heb dat van mijn papa. Over mijn ouders en zus, waarvan ik alleen maar wil dat ze 100% gelukkig zijn, maar die ik soms in de steek laat als ik alweer weg ben in het weekend. Over vrienden, en of ik wel genoeg moeite doe om het contact te onderhouden, maar dat is soms zo moeilijk… Over mezelf. Want ik mag dan wel al zo ver geraakt zijn, ik begin er toch zwaar aan te twijfelen of ik dat laatste jaar wel ga overleven.
En dan kijk ik naar die krullenbol die rustig ligt te slapen naast mij. En dan denk ik, het komt allemaal wel goed.
2 reacties so far ↓
Katrien Decorte // 30 oktober 2009 bij 11:49 am |
Niet piekeren, je zal er wel geraken in je laatste jaar.
Tess // 2 november 2009 bij 7:31 pm |
och zo lief
Piekeren dat kan ik ook al geen ander.