De dag dat Fem domme dingen deed
Laten we zeggen dat ik al betere dagen had dan vandaag!
Vandaag staat voor altijd bekend als de dag dat ik…
… er als een zombie bijliep door een té zwaar weekend,
… dat op de verkeerde mensen uitwerkte,
… ook nog eens te veel inzat met mensen waar ik helemaal niet mee in zou moeten zitten,
…en vooral zodanig verstrooid en moe was dat ik mijn portefeuille op mijn dak liet liggen na het tanken (TOINK, NIET ZO’N SLIM IDEE FEM!). Met speciale vermelding voor de meneer die mijn portefeuille aan de portier vijf meter verder afgaf, die toevallig voor Colruyt werkte en mij dus kon opzoeken in het systeem, hallelujah.
En dan lig ik nu eindelijk in mijn zetel te relaxen en laat de hectische dag van me afglijden, eet ik toch wel niet de volledige overschot van die fantastische taart op van zondag zeker? Me nauseated much now…
Neen neen, ik heb al betere dagen gehad!
Huis
Had ik maandag nog een complete inzinking omdat “dat noooooooooit allemaal in dozen ging geraken” en “noooooooooooooit allemaal op tijd ging verhuisd zijn, en dan moeten we het nog kuisen!!?!?” is het nu toch volledig gelukt om alles van ons appartement in te pakken, uit elkaar te vijzen en af te breken, om vervolgens het appartement in übersneltempo te kuisen en alles in het huis te krijgen.
En zo zitten wij hier, dodelijk vermoeid maar oh zo tevreden voor het eerst in onze zetels naar onze tv te kijken in ons (huur)huis.
Hurrah! 
Auto
“Snel efkes binnenspringen in de garage” dat bestaat blijkbaar niet.
Mijn superduperauto heeft een klein maar irritant probleem: er klopt iets links achteraan (ik vermoed in de deur-die-geen-deur-is, want het is een driedeursauto) telkens ik over een snelheidsdrempel rijd. Dus ik bel naar de garage, waarop ik door de receptioniste doorverbonden word naar de “planningsassistente”.
Met mijn werkuren was er enkel nog een gaatje vrij volgende week donderdag. Hoe moet dat dan als ik in Brussel ga werken binnen een paar maand vraag ik me af? Ik kan nooit in Wetteren zijn tegen 16 uur tenzij ik daar vrijaf voor neem.
Soit ja, in de garage waar mijn ouders altijd gaan is het dan wel ietske minder flashy en wat minder professioneel geregeld, maar ze zijn wel enorm flexibel tegenover hun klanten die ze bijna allemaal persoonlijk kennen. Ineens zie ik daar de charme en praktische kant wel van in!
Situations
Je weet nooit op voorhand hoe je op bepaalde situaties reageert, tot je ze meemaakt.
Zo bleek ik bij mijn microgolf die in brand stond een zeer koelbloedige brandblusser te zijn, ik trok de stekker uit terwijl ik een handdoek onder de kraan stak en die op de vlammen wierp.
Als men mij laat wachten begin ik zeer snel zeer cranky te worden, maar vorige week vrijdag sloegen de wachttijden echt alles. Ik heb maar liefst ACHT UUR op een ziekenhuisbedje liggen wachten tot ik naar de operatiezaal mocht om mijn wijsheidstanden te laten verwijderen. Ik had altijd gedacht dat ik moordneigingen zou krijgen bij zulke absurde wachttijden, maar niets is minder waar. Ik heb enkel tegen mijn mama & vriend zitten zagen, maar niet tegen het verzorgend personeel die er overduidelijk ook mee inzaten en er vooral niets aan konden doen.
Je weet ook nooit hoe je precies op een operatie reageert, tot je ze meemaakt. In mijn geval door te hyperventileren in het operatiekwartier toen mijn infuus werd aangesloten. Way to go slomo, hoorde ik mijn zus al door mijn hoofd galmen, maar ik zag ineens allerlei doemscenario’s passeren aangezien ik nog nooit volledig was verdoofd.
Maar bon, een héél vriendelijke verpleegster kalmeerde mij een beetje, en dan was het eindelijk tijd om naar de operatiezaal te gaan. Daar weet ik uiteraard niet veel meer van, buiten de supertoffe verpleger die mij een beetje entertainde tot de anesthesist er was, omdat hij zag dat ik wel wat afleiding kon gebruiken. En het zuurstofmasker dat stonk
Je weet ook nooit hoe je uit zo’n verdoving komt tot je het hebt meegemaakt. In mijn geval: wenend, gedesoriënteerd en woelend in mijn bed. U had toch niets normaals verwacht zeker? Dezelfde vriendelijke verpleegster wreef over mijn hoofd, suste mij een beetje en droogde mijn tranen af. En ineens wist ik weer waar ik was en was ik zooo opgelucht dat het voorbij was.
Het was intussen al 22 uur en de dokter kwam zich eerst eens kenbaar maken “Hallo, ik heb u geopereerd!”. Vervolgens haalde hij een potje met wat bebloede witte dingen boven (ik had mijn bril niet aan, maar ik kon wel al vermoeden wat het was) “En hier zijn uw tandjes se, je krijgt ze mee naar huis.” Waarna hij een bommetje liet vallen en zei “Het is wel al heel laat, ik kan u vandaag niet meer naar huis laten gaan. Je zal hier nog een nachtje moeten blijven.” Niet dat ik daar op dat moment eigenlijk veel op tegen had, suf als ik was. Ik weet wel dat ik, op mijn kamer gekomen, mij nog nooit zo mottig had gevoeld. Het was alsof er mensen over mijn hoofd heen hadden gelopen, plus ik was dan ook nog eens immens misselijk van heel dat vervoer en rondgedraai met mijn bed.
Maar ik viel als een blok in slaap en de volgende ochtend voelde ik me al veel beter en mocht ik de kliniek uitwandelen. En nu zit ik hier met mijn blauwe hamsterkaakjes, maar ben ik toch blij dat ik nooit meer een infectie kan krijgen aan mijn wijsheidstanden. Wooptiedoo!
Eind goed, al goed!
Tanden
Ja, ik heb dus slechte tanden. Broos, en er is iets mis met mijn speeksel waardoor mijn mond niet zo goed uit zichzelf gereinigd wordt dan de modale mond.
Bijgevolg ben ik al heel mijn leven een goede klant van de tandarts: véél gaatjes, tanden vullen, tanden ontzenuwen, tanden trekken, blokjes dragen, speciale tandpasta, speciaal mondwater, alle vullingen laten herdoen, elektrische tandenborstel kopen enzoverder.
Nu heb ik dus onlangs een zeer pijnlijke ontsteking onder mijn wijsheidstand gehad, en raadde de tandarts aan om al mijn wijsheidstanden te laten trekken, aangezien ik er toch maar problemen mee zou krijgen in de toekomst.
Dus wijle naar het ziekenhuis.
Blijkt dat ik zes wijsheidstanden heb, 4 gewone en nog 2 kleintjes die boven mijn bovenste wijsheidstanden zitten. Die moeten er dus alles zes uit en best allemaal tegelijk. Maar waar ik het meest mee inzat was het feit dat er ook ontstekingen zitten onder mijn twee ontzenuwde tanden. Die chronische ontstekingen moeten ook operatief verwijderd worden, maar het zou kunnen dat ook die twee tanden niet kunnen gered worden en ook moeten getrokken worden.
En dat zie ik nu zo precies toch niet goed zitten. Ik ben nog niet begonnen met werken en ze zouden al, zoals een gepensioneerde, mijn tanden trekken! Laat mij toch nog maar efkes mijn eigen tanden houden, hoe slecht ze ook zijn. Tot aan mijn pensioen, minimum.
Onweer
Gisteren, op de terugweg van het kamp van Tess waar we haar opgepikt hadden, kwamen we in het befaamde onweer terecht.
Echt waar, zoiets had ik nog nooit meegemaakt. 30 rijden op de autosnelweg en letterlijk maar 2 meter voor je uit kunnen zien. Overal stonden mensen aan de kant omdat het echt enorm gevaarlijk was om verder te rijden, en de straat was een rivier geworden. En dan die rukwinden, brr.
Ik was pas echt bang toen we verder reden op de autosnelweg door ietwat normalere regenbuien en in de andere richting overal bomen over de weg lagen verspreid. Er stond zelfs een Mercedes vast tussen twee omgevallen bomen, had die even geluk gehad. Een stuk of 40 bomen of delen van bomen stuurden het verkeer daar helemaal in de war, en een monsterfile vormde zich achter 2 enorme exemplaren die de 2 rijstroken en de pechstrook versperden.
Wij zijn gelukkig heelhuids en zonder noemenswaardige incidenten thuisgeraakt, ik ben nog nooit zo blij geweest dat mijn papa achter het stuur zat.
Examen 1
De voorbereidingsperiode is voorbij, tijd om zwaar te beginnen blokken nu!
Vak 1, waarvan ik vrijdag examen heb, is een zeer bizar en verwarrend vak om te leren. Niet alleen zijn het maar 236 pagina’s, het is ook vooral toepassing op een case die we moesten maken tijdens het semester en dus verbazend weinig theorie om nu te blokken.
Dus dedees is een beetje in de war over wat ik nu precies in mijn hoofd moet stampen. We dachten allemaal dat het een piece of cake ging worden, maar blijkbaar heeft de prof gewaarschuwd dat hij zich in de examenopgaven eens volledig ging laten gaan. “Jullie gaan allemaal buitenkomen met een gevoel dat je het absoluut niet goed hebt gedaan, maar dat is ook de bedoeling. 50% invullen zal al zeer sterk zijn.”
Dat vind ik nu wel zeer spijtig op zich, want ik start toch liever de periode met een volledig ingevuld examen alst voor u tzelfde is professor! (plus, normaal gezien gaat mijn succesrate in de examens altijd naar beneden, met als absolute dieptepunt mijn laatste examen…)
Maar dat laten we vandejaar dus niet gebeuren he mensen, dus excuseer mij maar mijn boeken roepen!
Ode aan de slaap
Soms vind ik het zo ontzettend moeilijk om in slaap te geraken, dat is ongelooflijk. Zo erg zelfs dat ik er soms tegenop zie om in mijn bed te gaan liggen. Want dan begint het piekeren. Over familiekwesties, die mij toch dieper raken dan ik wil laten uitschijnen, ik heb dat van mijn papa. Over mijn ouders en zus, waarvan ik alleen maar wil dat ze 100% gelukkig zijn, maar die ik soms in de steek laat als ik alweer weg ben in het weekend. Over vrienden, en of ik wel genoeg moeite doe om het contact te onderhouden, maar dat is soms zo moeilijk… Over mezelf. Want ik mag dan wel al zo ver geraakt zijn, ik begin er toch zwaar aan te twijfelen of ik dat laatste jaar wel ga overleven.
En dan kijk ik naar die krullenbol die rustig ligt te slapen naast mij. En dan denk ik, het komt allemaal wel goed.
Niet leuk
dat de bedrijven mij zelfs al niet willen ontmoeten. Ik ben echt wel meer dan een opsomming van mijn behaalde graden hoor.
dat we weeral tot over onze oren in de groepswerken zitten dit semester. “Ja en ik zou dit semester toch maar maken dat uw thesis af is want volgend semester is er een groepswerk waarin meer werk kruipt dan in de doorsnee thesis.” *nerveus lachje* Euh professor, zei u nu echt AF? *hyperventileert*
dat onze faculteit zodanig xenofoob is dat het gros van de keuzevakaanvragen waarvan het keuzevak niet op de faculteit wordt gegeven, is afgewezen. En nu moeten wij in 2 dagen eventjes op zoek naar een nieuw keuzevak? Uit stil protest toch maar dat formulier maandag afgeven. Hoe rebels van ons, moeha.
Er zijn zo van die dagen dat je écht genoeg hebt van studeren…
Het mysterie van de fietssleutel
is bij deze opgelost!
Ik had mijn kamer al overhoop gehaald, mijn dozen die ik gevuld had met spullen uit mijn kot volledig doorzocht, mijn sjakossen 10 keer omgekiept en nergens was mijn fietssleutel te vinden. Mijn sleutel past op mijn flashy gele fiets die ik gebruik in Gent.
En nu krijgt mijn zus telefoon van haar vriendlief die mijn fiets eens had gebruikt. Dat hij de sleutel toevallig had meegenomen en nu teruggevonden heeft in een klein zakje van zijn rugzak. En of ik alsjeblieft niet boos ging zijn op hem?
Natuurlijk niet 
Ik ben blij dat ik de sleutel terugheb, én dat het voor 1 keer niet ikzelf was die door mijn slordigheid iets verloren was.
