Slaap
Als je zo elke morgen om 5 uur moet opstaan, of om half 5, dan ben je al content als je van uw lief eens om 20 uur ‘mag’ gaan slapen 
Neen jong neen jong, een ochtendmens zal ik nooit worden maar dat is toch wel absurd vroeg zenne… Nefast voor mijn sociaal leven ook, zowel irl als online. Ik kom nog nauwelijks toe aan mijn mails, laat staan tweeten of facebooken.
Maar ik leef nog altijd, dus jullie overleven mijn internetstilte ook wel veronderstel ik 
Fem at work
Ik werk intussen al bijna vier weken, wat je ook gemerkt hebt aan de daling van activiteit op mijn blog waarschijnlijk. Voor de duidelijkheid: ik werk voor drie maand in een winkel en daarna nog 6 maanden in distributiecentra om uiteindelijk een logistieke bureaujob uit te oefenen.
In die vier weken ben ik al tot verschillende vaststellingen gekomen.
In vroeg opstaan ben ik nog steeds een ramp! Ik moet elke morgen om 7 uur beginnen, waardoor ik om 6 uur opsta (meestal kwart na 6 tegenwoordig) en dat is voor mij echt nog midden in de nacht. Ik ben dan ook helemaal niet aanspreekbaar ‘s ochtends, maar dat verdwijnt meestal wel snel door de begroeting van mijn altijd opgewekte collega’s. Het is niet dat ik niet goed slaap, integendeel zelfs want ik moet heel de dag door zware fysieke inspanningen leveren dus ik slaap als een blok ‘s nachts! Ik moet enkel nog wennen aan 7 uur slaap per nacht (jaja, ik weet het, ik zit nu nog in een luxepositie maar ik kom wel uit 2 maanden vakantie he jongens )
Het gebrek aan radio op de werkvloer valt ook wat tegen eigenlijk feitelijk. Gisteren kon ik nog een uurtje van De Afrekening meepikken en ik had gelijk de helft van die liedjes nog nooit gehoord. Van 7 tot kwart voor 9 is er wel radio, maar dan is het Q-Music met die Sven Ornelis. Dan heb ik liever stilte, dank u!
Nu, dankzij die bijna 2 uurtjes Q-Music hoor ik nog wat flarden nieuws want dat is tegenwoordig ook triestig. Ik lees meestal de krant niet meer, tenzij ik redelijk vroeg gedaan heb met werken waardoor ik ze in de namiddag nog kan/wil lezen. Gelukkig is er nog zoiets als Het Journaal op één of ik zou helemaal van de wereld niet meer weten! Twitter en Facebook volgen heb ik al helemaal opgegeven, tenzij via mobiel internet tijdens mijn middagpauze eens. En de blogs begin ik nu stilletjesaan weer bij te benen.
Ik heb ook zotte armspieren gekweekt (lees: van niets naar iets), Tess zei het ook al.
Maar wat nog het plezantste is: I like it eigenlijk wel Mijn collega’s zijn (op een paar uitzonderingen na, maar dat heb je overal) zeer fijne, spontane en vriendelijke mensen die altijd behulpzaam zijn en gezond nieuwsgierig naar ‘dat nieuwken’. Spijtig dat ik hen niet kan meenemen naar mijn volgende stageplaatsen! De sfeer is eigenlijk altijd goed en ik heb ook al het gevoel dat ik echt deel uitmaak van het team, letterlijk zelfs want ik hang tussen de foto’s van het personeel aan de inkom, onder het “Word jij onze nieuwe collega?”-bordje
Misschien moet ik toch maar eens overwegen om te blijven?
